پاییزی تر از آبان

نمیدونم چرا با اینکه همش از فراموشی دم میزنه،

از غم دوریه یارش با شکایت حرف میزنه

نمیدونم چرا با اینکه میگه دیگه واسش بی ارزشه،

توی هر لحظه فقط به فکرشه

نمیدونم چرا با این که  دلش میخواد قیدشو کامل بزنه،

نمیتونه به جز قصه ی یارش حرف تازه بزنه

نمیدونم چرا با این که از عاشقی شاکیه،

به شکستنه بی دلیل قلبش ، انگاری راضیه!!!!!!!

کاشکی بیاد روزی که قدر خودشو خوب بدونه

کاشکی کسی بیاد تو زندگیش ، که تا آخر باهاش بمونه