پاییزی تر از آبان

باز هم تنهای تنهایم

با سکوتی در فضای ذهن و رویایم

سکوتی سرد و غمناک

سکوتی سرد تر از آخرین نگاهت

سکوتی غمناک تر از لحظه ی وداعت

بی تو در جاده ی پر پیچ و خم خاطراتمان قدم میزنم

باران بی کسی تمام تنم را خیس کرده

...اما

همچنان به راه خود ادامه میدهم

به امید لحظه ای که باز

چطر محبتت را بر سرم بگسترانی

به امید لحظه ای که باز

عشق پاکمان را به یاد آوری

اما

میدانم که نسیم فراموشی آرام آرام تصویر این عشق را در قلبت کمرنگ تر میکند

چرا؟

چرا امیدی مبهم به بازگشتت دارم؟

... با اینکه میدانم تمام دست خط هایم را سوزانده ای

چرا آسمان چشمانم هنوز ابریست؟

چرا خیسی گونه هایم از اشک های شبانه

                                                           به خیسی باران

                               می ماند؟